Οι Αφρικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής βλέπουν τη δίκη του Σαρκοζί ως υπενθύμιση της επιλεκτικής δικαιοσύνης, όπου οι δυτικοί ηγέτες μπορούν να αντιμετωπίσουν συνέπειες για την εγχώρια διαφθορά, αλλά αποφεύγουν τη λογοδοσία για ξένες παρεμβάσεις
Του Μουσταφά Φετουρή, Λίβυου ακαδημαϊκού, βραβευμένου δημοσιογράφου και αναλυτή1

Στις 20 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από τότε που ο επαναστάτης ηγέτης της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, δολοφονήθηκε βίαια, μέρα μεσημέρι, μια ζοφερή επέτειος που ωθεί κάθε χρόνο τους υποστηρικτές του σε όλο τον κόσμο, να αναλογιστούν την επέμβαση, υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ, που τον ανέτρεψε. Η ημερομηνία χρησιμεύει ως υπενθύμιση ενός πολέμου που πουλήθηκε στον κόσμο ως «ανθρωπιστική αποστολή», αλλά άφησε τη Λιβύη, πολιτικά και οικονομικά, σε ερείπια.
Ενώ οι πόλεις του έθνους βρίσκονται σε ερειπωμένη κατάσταση και εκατομμύρια Λίβυοι συνεχίζουν να αγωνίζονται, η πρόσφατη καταδίκη του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί για διαφθορά που σχετίζεται με τη Λιβύη έστρεψε εκ νέου την προσοχή σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του πολέμου.