Το δάκτυλο στους συμπατριώτες της κούνησε η βραβευθείσα με το Νόμπελ Ειρήνης κα Ματσάδο, θεωρώντας απαραίτητη την «αξιόπιστη απειλή» του πολέμου
Θυμάστε τη συζήτηση που άνοιξε μόλις ανακοινώθηκε η απονομή του Νόμπελ ειρήνης 2025, που περιμέναμε να το απολαύσει επιτέλους ο «φιλήσυχος», «φιλειρηνικός» Πρόεδρος Τραμπ, -μη δίνετε σημασία στα εισαγωγικά, ο δαίμων του τυπογραφείου-, μετά από την «τιμητική» πρόταση του φίλου και συμπολεμιστή του κ. Νετανιάχου; Οι εξελίξεις, με τη ραγδαία ανάπτυξη της παγκόσμιας αντίδρασης ενάντια στη γενοκτονία του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους, αλλά βεβαίως και η «μεγαλοθυμία» του Προέδρου Τραμπ, που έκανε πέρα τις προσωπικές του επιθυμίες μπροστά στο μεγάλο σκοπό (;;!!), έφεραν το απρόσμενο αποτέλεσμα. Σαν κεραυνός εν αιθρία ανακοινώθηκε ένα όνομα που οι περισσότεροι δεν γνωρίζαμε ή είχαμε κιόλας ξεχάσει, όσοι το είχαμε ακούσει κάποιες φορές στο παρελθόν.
Η επιτροπή των Νόμπελ έψαξε πολύ, όπως φαίνεται, και τελικά έδωσε το βραβείο στην κα Ματσάδο, ένα βραβείο, που της εξασφάλισε παγκόσμια φήμη και ένα υπολογίσιμο χρηματικό ποσό για τα πρώτα της έξοδά, καθώς έχει λάβει και έχει να λάβει κι άλλα όπως όλα δείχνουν, λόγω των πολύ μεγάλων επιτευγμάτων της.(1) Να είναι εκ των ηγετών της, μικρής έτσι κι αλλιώς και σχεδόν διαλυμένης μετά το φιάσκο Γκουαϊδό, αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας. (2) Να διατηρεί εδώ και δεκαετίες στενές σχέσεις με την αμερικανική ηγεσία, καθώς η πρώτη της συνάντηση με Πρόεδρο των ΗΠΑ πάει πίσω στο 2005, που την υποδέχτηκε στο Οβάλ Γραφείο ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, άλλος ένας μεγάλος «ειρηνοποιός», ο ίδιος που κατέστρεψε το Ιράκ χωρίς να βρει ποτέ όπλα μαζικής καταστροφής και ξεκίνησε τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, ενώ δεν κατάφερε να σταματήσει τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους και ακόμα και στο ίδιο το Πεντάγωνο. (3) Την ανάμιξή της σε πολλαπλά σκάνδαλα στη Βενεζουέλα, για τα οποία κρίθηκε ένοχη από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας.
Η ίδια για να επιβεβαιώσει άλλη μια φορά ότι μερικοί άνθρωποι νοιάζονται μόνο για τη φήμη, καλή ή κακή δεν έχει σημασία, και βέβαια και για τα φράγκα -γιατί είναι πολλά τα λεφτά Άρη-, έδωσε πριν λίγο καιρό συνέντευξη στην εκπομπή «The Mishal Husain Show» του Bloomberg, όπου έκανε και καινούριες «φιλειρηνικές» δηλώσεις. «Πιστεύω ότι η κλιμάκωση που λαμβάνει χώρα (σ.σ. στην περιοχή) είναι ο μόνος τρόπος για να αναγκαστεί ο Μαδούρο να καταλάβει ότι ήρθε η ώρα να φύγει», είπε. Συνέχισε με την εκτίμηση ότι η εκδίωξη του Μαδούρο δεν θα ήταν «αλλαγή καθεστώτος με το συμβατικό τρόπο», αλλά «επιβολή της βούλησης του λαού της Βενεζουέλας» όπως τη χαρακτήρισε, καθώς ο Μαδούρο «δεν είναι ο νόμιμος πρόεδρος» αλλά «ο επικεφαλής μιας ναρκοτρομοκρατικής δομής». Επεσήμανε ότι η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας είναι «έτοιμη να αναλάβει την κυβέρνηση», εκτιμώντας μάλιστα ότι η αστυνομία και ο στρατός θα «προσαρμοστούν στη μετάβαση». Και κατέληξε ότι «ήταν απολύτως απαραίτητο να υπάρχει μια αξιόπιστη απειλή».
Έτσι τα πράγματα μπαίνουν επιτέλους στη θέση τους. Η Βενεζουέλα δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αλλά μια ναρκοπαροικία, ο Μαδούρο δεν είναι Πρόεδρος, αλλά αρχιναρκέμπορος και η κατά τ’ άλλα έτοιμη αντιπολίτευση, χρειάζεται την αξιόπιστη απειλή της επέμβασης από τις ΗΠΑ ή και την ίδια την επέμβαση, γιατί όχι, αν και για την ώρα εκτιμάει ότι δεν θα ήταν απαραίτητη.
Σας θυμίζει κάτι αυτή η «τακτοποίηση»; Στο Μεϊντάν το 2014 ακούσαμε τα ίδια, καθώς η Ουκρανία δεν ήταν κυρίαρχη χώρα, παρά μόνο αν έμπαινε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, ο Γιανούκοβιτς δεν ήταν Πρόεδρος, αλλά απλώς ρωσόφιλος -αρκετή κατηγορία για τους κουφιοκέφαλους δολοφόνους αποικιοκράτες Ευρωπαίους – και η αδιάλλακτη στάση της ΕΕ η απαραίτητη «αξιόπιστη απειλή». Και όταν αυτά δεν ήταν αρκετά, ήρθε και η σφαγή του Μεϊντάν, με τους δεκάδες νεκρούς, που πυροβολήθηκαν όχι από αστυνομικά πυρά, αλλά από ελεύθερους σκοπευτές, που εντελώς συμπτωματικά ήταν ακροβολισμένοι στα ξενοδοχεία που είχαν μετατρέψει σε αρχηγεία τους οι φασιστοσυμμορίες της «αντιπολίτευσης».
Όλοι πλέον γνωρίζουμε τη συνέχεια, ένας πόλεμος που ξεκίνησε το ’14 και συνεχίζεται ακόμα και που έφερε δισεκατομμύρια δολάρια κλεμμένα για τον προσωπικό πλουτισμό των «συνεργατών» του Ζελένσκι και των «καλοθελητών» του ευρατλαντικού προτύπου της ελευθερίας, και μια διαλυμένη χώρα με εκατόμβες νεκρών, που η ηγεσία τους δεν θέλει καν να αναγνωρίσει, για τον ουκρανικό λαό. Άλλος ένας πόλεμος, που μεθοδεύτηκε συστηματικά από τον ευρατλαντικό ιμπεριαλισμό, με μοναδικό σκοπό την καταστροφή.
Γιατί εκείνο που έχει σημασία, είναι αυτό που μας λέει στη δήλωσή της η πρόσφατα ανακηρυγμένη νομπελίστα, να υπάρχει δηλαδή μια «αξιόπιστη απειλή». Μια απειλή απέναντι στους λαούς όλου του κόσμου, ότι αν δεν υπακούτε, να τι σας περιμένει. Και να υπακούτε βεβαίως δεν αλλάζει η τύχη των λαών, αφού πλέον ο ιμπεριαλισμός μόνο με τη μαζική καταστροφή ελπίζει να επιβιώσει, μπορείτε όμως να συναγωνίζεστε ποιος θα είναι ο πιο υπάκουος, που μπορεί να «τη γλιτώσει», έστω και προσωρινά. Αυτή είναι η ουσία της δήλωσής της κας Ματσάδο και είναι μια δήλωση που βγαίνει αυθόρμητα, από χείλη που έμαθαν καλά το μάθημά τους από τα αφεντικά που τους προάγουν.