Τιμούμε το Γλέζο με πράξεις

Ομιλία του πρώην Πρέσβη της Παλαιστίνης κ. Τουμάσι στην εκδήλωση “Μανώλης Γλέζος και Παλαιστίνη”

Σύντροφοι του Ιδρύματος Μανώλης Γλέζος, φίλοι μου, αξιότιμοι εκπρόσωποι οργανώσεων αλληλεγγύης και παλαιστινιακών οργανώσεων στην Ελλάδα, κύριε Δήμαρχε Αθηνών και αγαπητοί συνάδελφοι Πρέσβεις της Κούβας και της Βενεζουέλας, δεχτείτε τους θερμούς μου χαιρετισμούς.

Οι λαοί σας, όπως και ο δικός μου, συνεχίζουν να υπομένουν τις άδικες πολιτικές, τις πιέσεις και τις απειλές των ΗΠΑ και τώρα τις εκ νέου απειλητικές δηλώσεις του Προέδρου Τραμπ και η αντοχή σας εκφράζει τον ίδιο οικουμενικό αγώνα για αξιοπρέπεια και κυριαρχία, που μας ενώνει όλους.

Στην ιστορική αυτή πόλη της φιλοσοφίας και της αντίστασης, στην αδελφή πόλη της Βηθλεέμ, τιμούμε έναν άνθρωπο του οποίου το ηθικό ανάστημα ξεπερνάει τα σύνορα, το Μανώλη Γλέζο. Έναν άνθρωπο που με την πράξη του στην Ακρόπολη, δεν εξέφρασε μόνο το ελληνικό θάρρος, αλλά μια πανανθρώπινη δήλωση αξιοπρέπειας.

Ο Γλέζος δεν υπήρξε απλός σύμβολο ελληνικής γενναιότητας, υπήρξε σύμβολο οικουμενικής αντίστασης ενάντια στο φασισμό, την αποικιοκρατία και την αδικία. Η καρδιά του αναγνώριζε τον αγώνα κάθε καταπιεσμένου λαού, συμπεριλαμβανομένων των Παλαιστινίων και ήταν κατά του σιωνισμού, τον οποίο ονόμαζε ρατσιστικό ρεύμα.

Ο Μανώλης Γλέζος, δεν στήριξε την Παλαιστίνη ως κάποιο μακρινό σκοπό, αλλά ως έναν κοινό αγώνα για ανθρώπινη απελευθέρωση. Κατάλαβε ότι η αποικιοκρατία, όπου και αν υπάρχει και όποιος και αν την προστατεύει, αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και δεν δίστασε ποτέ να το πει με καθαρή και θαρραλέα φωνή, τόσο στη διάρκεια της θητείας του στο ελληνικό, όσο και στη διάρκεια της θητείας του στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Η φιλία του με τον αείμνηστο Γιάσερ Αραφάτ, έχει βαθύ πολιτικό νόημα. Συναντήθηκαν στη Βηρυτό, μετά την απελευθέρωση του Γλέζου από τη χούντα, που στηρίζονταν τότε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και ξανά στην Αθήνα και ξανά στην Παλαιστίνη. Τους ένωνε το ίδιο αξιακό σύστημα, η ίδια πίστη στη δικαιοσύνη, στην αντίσταση και στο δικαίωμα των λαών να ορίζουν το μέλλον τους.

Επιτρέψτε μου κάτι προσωπικό. Κατά τη θητεία μου ως Πρέσβης της Παλαιστίνης στην Ελλάδα, είχα την εξαιρετική τιμή να παραδώσω το Προεδρικό Διάταγμα που ανακήρυσσε το Μανώλη Γλέζο επίτιμο πολίτη του κράτους της Παλαιστίνης. Ήταν από τις πιο περήφανες στιγμές της διπλωματικής μου ζωής, μια στιγμή που συμβόλιζε τη βαθιά αδελφοσύνη των λαών μας.

Και δεν ήταν τυχαίο ότι το 1982, μετά τον αναγκαστικό εκτοπισμό από τη Βηρυτό, ο Πρόεδρος Αραφάτ και οι μαχητές της επανάστασης, διάλεξαν την Ελλάδα ως πρώτο προορισμό. Το λέω όχι μόνο ως πρώην Πρέσβης, αλλά και ως Παλαιστίνιος που περπατά στους δρόμους των πόλεών σας με βαθιά ευγνωμοσύνη.

Σήμερα, καθώς η Γάζα υποφέρει από γενοκτονία, καταστροφές και μαζικούς εκτοπισμούς, καθώς η Δυτική Όχθη και η Ιερουσαλήμ αντιμετωπίζουν εποικιστική βία και παράνομη προσάρτηση και καθώς οι Παλαιστίνιοι εντός Ισραήλ βιώνουν αποκλεισμό και διακρίσεις, η ηθική καθαρότητα του Μανώλη Γλέζου, είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Το πρόσφατο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, σχέδιο των ΗΠΑ και υιοθετημένο με αποχή της Ρωσίας και της Κίνας, δεν επιδιώκει τον τερματισμό της κατοχής. Στόχος του είναι ο διαμελισμός της Γάζας, η παράκαμψη της Παλαιστινιακής Αρχής και η διατήρηση του ισραηλινού ελέγχου με νέες μορφές, ρευστοποιώντας τον αγώνα των Παλαιστινίων ως εθνικό σχέδιο απελευθέρωσης.

Το σχέδιο στοχεύει να ακυρώσει την πραγματοποίηση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, μέσω του πρώτου σχεδίου Τραμπ, γνωστού και ως συμφωνίας του αιώνα και στοχεύει επίσης στο να σώσει το Ισραήλ από τις κρίσεις και την απομόνωση στην οποία έχει περιέλθει, λόγω των πράξεών του.

Ας είμαστε σαφείς, η γενοκτονία που συντελείται δεν στοχεύει μόνο τη Χαμάς, στοχεύει ολόκληρο το λαό μας, την ταυτότητά μας, την ιστορία μας και την ύπαρξή μας ως των πρώτων κατοίκων της περιοχής.

Όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένα, εντάσσονται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό σχέδιο, ως μέρος της οικονομίας των ΗΠΑ, των πολιτικών της και των εγκλημάτων της σε όλο τον κόσμο. Η ιδέα του μεγάλου Ισραήλ, ενισχύθηκε από δεκαετίες δυτικών δύο μέτρων και δύο σταθμών και πολιτική υποκρισίας, παράλληλα με στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία.

Το όραμα της μεγάλης ιδέας εκτείνεται πέρα από την ιστορική Παλαιστίνη, εκτείνεται στην Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία, ακόμα και την Κύπρο και στηρίζεται σε παραποιημένες «βιβλικές» αφηγήσεις που χρησιμοποιούνται για ιμπεριαλιστική επέκταση.

Αυτό εντάσσεται στο ευρύτερο νεοαποικιακό σχέδιο της λεγόμενης Νέας Μέσης Ανατολής, ως μέρος της μονοπολικής νέας τάξης πραγμάτων. Το είδαμε στη λεγόμενη αραβική άνοιξη, στη διάλυση και τον κατακερματισμό της Συρίας, τον οποίο και πέτυχαν, στο Ιράκ, το Σουδάν, τη Λιβύη, στα σημερινά πλήγματα και πιέσεις κατά του Λιβάνου. Στις δυτικές φιλοδοξίες στην Ουκρανία και τη Λ. Αμερική, ιδιαίτερα εναντίον της Κούβας και της Βενεζουέλας, στις εντάσεις στη Νότια Σινική Θάλασσα και γενικά απέναντι στον κόσμο του Νότου και στη μάχη για έλεγχο των δρόμων ενέργειας και εμπορίου.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η υπεράσπιση της Παλαιστίνης είναι ταυτόχρονα υπεράσπιση του δικαιώματος των εθνών στην κυριαρχία. Η Ελλάδα όμως δεν στάθηκε μόνο ηθικά αλληλέγγυα. Τα συνδικάτα, τα Πανεπιστήμια, οι Δήμοι, οι καλλιτέχνες, τα αριστερά και προοδευτικά κόμματα, τα κοινωνικά κινήματα, το PDS, οι πρωτοβουλίες όπως το March to Gaza, οι παλαιστινιακές λαϊκές οργανώσεις στην Ελλάδα, όλοι στήριξαν και στηρίζουν την Παλαιστίνη με συνέπεια και αρχές.

Αλλά η αλληλεγγύη πρέπει να γίνει και πολιτική πράξη. Καλώ την ελληνική κυβέρνηση να υλοποιήσει πλήρως την ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων του Δεκεμβρίου του 2015 και να αναγνωρίσει επίσημα το κράτος της Παλαιστίνης στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ήταν ιστορική απόφαση και πρέπει να γίνει πράξη.

Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω κάτι ακόμα πιο θεμελιώδες. Με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, το Διεθνές Δίκαιο και τις Συμβάσεις της Γενεύης, η Ελλάδα όπως κάθε κράτος, έχει νομικές και ηθικές υποχρεώσεις απέναντι σε ένα καθεστώς που διαπράττει εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και πράξεις που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει χαρακτηρίσει ως γενοκτονία.

Η συνέχιση της στρατιωτικής, πληροφοριακής και οικονομικής συνεργασίας με το Ισραήλ, όσο συνεχίζονται αυτά τα εγκλήματα, αντιβαίνει σε αυτές τις δεσμεύσεις. Η ελληνική κυβέρνηση, οφείλει τουλάχιστον να καταδικάσει καθαρά τα εγκλήματα και να ευθυγραμμίσει τις πολιτικές της με τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Επιπλέον, οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη πρέπει να ενωθούν. Ο φασισμός και η ακροδεξιά αναπτύσσονται εκεί όπου η αριστερά είναι διασπασμένη. Η υπεράσπιση της Παλαιστίνης συνδέεται άμεσα με την υπεράσπιση της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Επειδή ο φασισμός και η ακροδεξιά αναπτύσσονται εκεί που η αριστερά είναι διασπασμένη, επομένως πρέπει οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη να ενωθούν.   

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, αποδέχομαι την τιμή της επιτιμίας, όχι εξ ονόματός μου, αλλά εξ ονόματος του παλαιστινιακού λαού, ενός λαού που συνεχίζει να πιστεύει στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, παρά τα όσα υφίσταται και ευχαριστώ το Σύλλογο Δράσης και Μνήμης «Μανώλης Γλέζος» και το Δήμαρχο κ. Δούκα, καθώς και τους Πρέσβεις της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας και της Κούβας και καλώ, στο πνεύμα του Μανώλη Γλέζου, να δεσμευτούμε να συνεχίσουμε τον αγώνα για ελευθερία από την κατοχή, αυτοδιάθεση, εθνική ανεξαρτησία, ισότητα και δημοκρατία και το δικαίωμα επιστροφής στη γη μας, σύμφωνα με το ψήφισμα 194 του ΟΗΕ.

Ας τιμήσουμε το Γλέζο όχι μόνο με λόγια αλλά με πράξεις. Με ενίσχυση της γέφυρας αλληλεγγύης, με υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου και με επιμονή, ότι κανένα έθνος, όσο ισχυρό και αν είναι, δεν έχει το δικαίωμα να στερεί την ελευθερία από ένα άλλο έθνος.

Εδώ, στο τέλος του λόγου μου αναδύονται δύο ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τη σημασία και την αναγκαιότητα της ενεργοποίησης της διεθνούς δράσης και της συλλογικής συμμετοχής, αρχές που ο Μανώλης πίστεψε βαθιά και για τις οποίες αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή.

Το πρώτο, όπως ανέφερα χτες στους συντρόφους μου, Κώστα Ήσυχο και Θανάση Πετράκο, είναι η ανάγκη να ενσωματωθεί η διεθνής διάσταση του Ιδρύματος Μανώλης Γλέζος, ως μια παγκόσμια πλατφόρμα ενάντια στο φασισμό, σε όλες του τις μορφές, όπου και αν εμφανίζεται και να εμποδίσει την Ευρώπη να πισωγυρίσει στις σκοτεινότερες στιγμές της ιστορίας της.

Το δεύτερο αφορά την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου για την απελευθέρωση όλων των μαχητών της ελευθερίας από τις ισραηλινές φυλακές και πρώτα απ’ όλους του φίλου μου Μαρουάν Μαργκούτι του οποίου ο χρόνος εκτείνεται προς το μέλλον του κοινού μας ονείρου.

Υπάρχει ακόμα ένα κεφάλαιο που μένει να γραφεί σε αυτόν τον παρατεινόμενο χρόνο. Και θα έρθει, θα έρθει για να φέρει πίσω το Μαρουάν Μαργκούτι και όλους τους ελεύθερους ανθρώπους συμπεριλαμβανομένων και υμών σύντροφοι, στη σκηνή και στην ιστορία, με το νόημα που έχει καταπνιγεί από την αποικιοκρατική κυριαρχία και από τη στέρηση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Δίχως δικαιοσύνη και ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη ούτε σταθερότητα πουθενά, ιδιαίτερα μέσα στις προσπάθειες διεύρυνσης μιας αρπακτικής νεοφιλελεύθερης τάξης, μέσω πολέμων που παρουσιάζονται ως λύση στην κρίση του φασιστικού καπιταλισμού, σε έναν κόσμο που εμείς θέλουμε πιο δίκαιο, πιο προοδευτικό και πιο φωτεινό για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Γιατί πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό, όποιος καταπιέζει ένα λαό, δεν μπορεί ποτέ ο ίδιος να είναι πραγματικά ελεύθερος. Σας ευχαριστώ, ευχαριστώ εκ νέου το Δήμαρχο, εκφράζω το σεβασμό του στην οικογένεια και τους συντρόφους του Μανώλη Γλέζου, με την ευκαιρία των Χριστουγέννων εύχομαι σε όλους ένα έτος προόδου και ελπίδας, ζήτω η φιλία Ελλάδας και Παλαιστίνης, ζήτω η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και είθε η ελευθερία να έρθει σύντομα στον παλαιστινιακό λαό.