Ομιλία του Πρέσβη του Ιράν στην Ελλάδα
Σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΛΑΕ-ΑΑ στην αίθουσα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών στις 8 του Ιούλη, μίλησε ο Malek Hossein Givzad Πρέσβης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στην Ελλάδα. Μια ομιλία που προσδιόρισε το ρόλο του ηγέτη και πλέον μάρτυρα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Αγιατολάχ Χαμενεΐ, αλλά και του ίδιου του ρόλου της χώρας του. Από την ομιλία παραθέτουμε τα βασικότερα αποσπάσματα, όπως τα απομαγνητοφωνήσαμε από την ταυτόχρονη μετάφραση.
(Φωτογραφικό υλικό Σπύρος Διαμαντόπουλος)
Αυτές τις ιστορικές μέρες ο κόσμος γίνεται μάρτυρας μιας πρωτόγνωρης και συγκλονιστικής σκηνής της μεγαλοπρεπούς κηδείας του Αγιατολάχ Χαμενεΐ και των μελών της οικογένειάς του, οι οποίοι έλαβαν τον ύψιστο βαθμό του μαρτυρίου από ένα φρικτό έγκλημα εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών και του σιωνιστικού καθεστώτος.
Δεν υπήρξε μόνο ένας σοφός και ισχυρός ηγέτης, αλλά η πιο εξέχουσα αντιιμπεριαλιστική μορφή των τελευταίων δεκαετιών στη διεθνή σκηνή. Κατά τη διάρκεια 4 δεκαετιών σοφής ηγεσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, στάθηκε με σταθερό ανάστημα και αταλάντευτη βούληση απέναντι σε εχθρότητες, συνωμοσίες, σε επιθέσεις και αδιάκοπα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού. Όχι μόνο εντός των συνόρων του Ιράν, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, χωρίς ποτέ να καμφθεί, ούτε στιγμή.
Αν ανατρέξουμε στην ιστορία των τελευταίων αιώνων, δύσκολα θα βρούμε χώρα όπως το Ιράν, που υπό την καθοδήγηση του ηγέτη επέδειξε τέτοια ακλόνητη και σθεναρή αντίσταση, απέναντι στην ηγεμονία της παγκόσμιας αλαζονείας.
Η συνέπεια και η σαφήνεια των θέσεών του στον αγώνα κατά του σιωνισμού και του ιμπεριαλισμού, αποτέλεσαν ένα μοναδικό παράδειγμα στρατηγικής αντοχής. Μια ακούραστη προσπάθεια, που απολάμβανε διαρκώς τη βαθιά υποστήριξη του ιρανικού λαού και των ελεύθερων λαών της περιοχής και του κόσμου.
Κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων δεκαετιών ο τεράστιος προπαγανδιστικός μηχανισμός στη Δύση, ο οποίος ασκεί αδιαμφισβήτητη κυριαρχία στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, επιχείρησε με κάθε μέσο παραπλάνησης, ψεύδους και διαστρέβλωσης να πείσει, ή τουλάχιστον να μειώσει τη μοναδική δημοφιλία και επιρροή του στις καρδιές των μαζών στο Ιράν και διεθνώς. Ωστόσο σήμερα, ο ορμητικός χείμαρρος του πλήθους στην κηδεία του, αποτέλεσε μια σαφή και αδιαμφισβήτητη απάντηση σε αυτές τις απέλπιδες προσπάθειες, δείχνοντας ότι όλες αυτές οι συνωμοσίες δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση μπροστά στην αγάπη και την αφοσίωση του λαού.
Ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ υπήρξε η πληρέστερη μορφή ενός ολοκληρωμένου ηγέτη. Ένας διορατικός και ευφυής πολιτικός, ένας θρησκευτικός ηγέτης με βαθιά επιρροή και ένας ασύγκριτος στρατηγός, που κατανοούσε με διαύγεια και βάθος τη φύση του ηγεμονικού συστήματος του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού. Δεν υπέκυψε ποτέ στις απειλές των Ηνωμένων Πολιτειών και του σιωνιστικού καθεστώτος και δεν παρέκκλινε ποτέ από το δρόμο της αλήθειας και της αντίστασης.
Αυτό που τον καθιστά διαχρονικό στην ιστορία, δεν είναι μόνο η ισχυρή προσωπικότητά του, αλλά και το σταθερό και λαϊκά θεμελιωμένο πολιτικό σύστημα που εγκαθίδρυσε στο Ιράν και την περιοχή. Ένα σύστημα που δεν εξαρτιόταν ποτέ από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Και γι’ αυτό και μετά το μαρτυρικό του θάνατο όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά συνέχισε με ακόμα μεγαλύτερη ισχύ την πορεία της αντίστασης και του αγώνα κατά της ηγεμονίας. Ενώ τα δίκτυα αντίστασης σε όλη την περιοχή προέλαυσαν εμπνευσμένα από τη διδασκαλία του.
Η προσωπική του ζωή αποτελούσε ένα πλήρες πρότυπο ευσέβειας και λιτότητας, ένας τρόπος ζωής εξαιρετικά απλός, εναρμονισμένος με τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα της ιρανικής κοινωνίας. Παρά τις τέσσερις δεκαετίες ηγεσίας, δεν διέθετε καμία προσωπική περιουσία ή πλούτο και ουδέποτε έκανε χρήση δημόσιων πόρων για προσωπικούς σκοπούς, ενώ δεν λάμβανε καν μισθό από το κρατικό ταμείο. Τα καθημερινά του έξοδα καλυπτόταν μέσω λαϊκών δωρεών και με τα απολύτως απαραίτητα μέσα. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε κάθε επισκέπτης που επισκεπτόταν το γραφείο ή το χώρο συναντήσεών του, εντυπωσιάζονταν από την αξιοσημείωτη απλότητά του, μοκέτες εντελώς κοινές, καθίσματα λιτά, που αντανακλούσαν το αγνό πνεύμα αυτού του μεγάλου ανθρώπου.
Όσα συνέβησαν κατά τον τελευταίο χρόνο, δεν συνιστούν απλώς μια τακτική αποτυχίας, αλλά το σημαντικότερο στρατηγικό γεγονός στην αντιπαράθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους με το μέτωπο της αντίστασης. Η Αμερική και το σιωνιστικό καθεστώς, με την υποστήριξη ορισμένων περιφερειακών παικτών, προχώρησαν δύο φορές σε πλήρους κλίμακας στρατιωτικής επίθεσης, κατά του Ιράν. Ωστόσο και στις δύο περιπτώσεις απέτυχαν να επιτύχουν οποιοδήποτε από τους διακηρυγμένους στόχους τους, που μεταξύ άλλων ήταν η αλλαγή καθεστώτος, η καταστροφή της πυρηνικής βιομηχανίας, η εξάρθρωση των αμυντικών και πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν και η διάλυση του άξονα της αντίστασης, συμπεριλαμβανομένης της Χεσμπολάχ, της κυβέρνησης της Υεμένης και των ομάδων αντίστασης στο Ιράκ και στην Παλαιστίνη.
Αντιθέτως, οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Ο στρατηγικός έλεγχος του Ιράν επί των Στενών του Ορμούζ ολοκληρώθηκε και οι Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με το σιωνιστικό καθεστώς, βρέθηκαν αντιμέτωπες με αυξανόμενη διεθνή απομόνωση.
Η ταπεινωτική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν έφερε σημαντικά εμπόδια και στα επεκτατικά και παρεμβατικά τους σχέδια σε άλλα μέρη του κόσμου. Οι Αμερικανοί, που πίστευαν ότι θα μπορούσαν να υποτάξουν το Ιράν μέσα σε λίγες ημέρες ή το πολύ εβδομάδες, εξέταζαν σχέδια επιθέσεων εναντίον της Κούβας και άλλων χωρών. Όμως η μοναδική αντίσταση του Ιράν κατέστησε ανέφικτη την υλοποίηση αυτών των ζοφερών συνωμοσιών, προκαλώντας σοβαρό αδιέξοδο στις επεκτατικές τους στρατηγικές.
Όλα αυτά τα γεγονότα, αποτελούν σαφή σημάδια της παρακμής και της υποχώρησης της αμερικανικής ηγεμονίας. Το Ιράν σήμερα δεν είναι απλώς μια χώρα υπό πίεση, αλλά μέρος ενός ευρύτερου και αναπτυσσόμενου μετώπου αντίστασης απέναντι στο ηγεμονικό σύστημα. Ενός μετώπου που εξελίσσεται σε έναν από τους βασικούς πυλώνες της νέας παγκόσμιας τάξης.
Η στρατιωτική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στην αντιπαράθεσή τους με το Ιράν έχει φέρει την παλαιά δομή τάξης πραγμάτων, η οποία βασίζονταν στη μονομερή ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, αντιμέτωπη με θεμελιώδεις και βαθιές προκλήσεις. Αυτές οι προκλήσεις αποτυπώνονται έκδηλα στην πρωτοφανή μείωση της αμερικανικής ήπιας ισχύος, στις πολυδάπανες στρατιωτικές ήττες, καθώς και στην ανάδειξη ανεξάρτητων δυνάμεων στην Ασία, τη Λ. Αμερική και την Αφρική.
Υπό αυτές τις συνθήκες το Ιράν, ως χώρα με πολιτισμική ταυτότητα, στρατηγική ανεξαρτησία και ένα διακριτό και ανθεκτικό λόγο, υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα κεντρικά εμπόδια στην πραγμάτωση της μονοπολικής τάξης.
Ως εκ τούτου, όταν βλέπουμε σήμερα να στρέφονται κατά του Ιράν, από τη στρατιωτική επίθεση και τις απάνθρωπες και παράνομες κυρώσεις, ως τον ολοκληρωτικό επικοινωνιακό πόλεμο και τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, μπορούν όλα να αναλυθούν εντός ενός ενιαίου πλαισίου. Μιας προσπάθειας εξαναγκασμού του Ιράν σε υποταγή, ή σε διαφορετική περίπτωση αποσταθεροποίησής του με σκοπό την εξάλειψη ενός ανεξάρτητου παίκτη, από τις μελλοντικές παγκόσμιες εξελίξεις.
Η στρατιωτική επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν, περισσότερο από ένδειξη ισχύος αποτελεί αντανάκλαση της ανησυχίας και της απόγνωσης μιας υπερδύναμης σε πορεία παρακμής. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι η προσφυγή στη βία αποτελεί τη διαχρονική γλώσσα των συστημάτων που βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και όχι εκείνων που γεννιούνται και εξελίσσονται.
Σήμερα το Ιράν, βασιζόμενο στην πολύτιμη παρακαταθήκη του μαρτυρικού του ηγέτη, βαδίζει στο μονοπάτι της οικοδόμησης μιας νέας, δίκαιης και ανεξάρτητης τάξης πραγμάτων, η οποία δεσμεύεται για ένα λαμπρότερο μέλλον για τους ελεύθερους λαούς όλου του κόσμου.
