Σε αποδοχή της πρότασης του Ιράν, για κατάπαυση του πυρός και νέο γύρο διαβουλεύσεων, προχώρησε τελικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Η πρόταση των 10 σημείων που δόθηκε από το Ιράν, μέσω του πρωθυπουργού του Πακιστάν κ. Σεχμπάζ Σαρίφ έγινε αποδεκτή σε όλα τα καθοριστικά και ιδιαίτερα σημαντικά σημεία της.
Σύμφωνα με πληροφορίες το σχέδιο των 10 σημείων περιλαμβάνει δεσμεύσεις των ΗΠΑ για μη επίθεση, συνεχιζόμενο έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ από το Ιράν, αποδοχή της συνέχειας εμπλουτισμού ουρανίου, άρση όλων των κυρώσεων, τερματισμό των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και του ΔΟΑΕ, καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων, απόσυρση των αμερικανικών μάχιμων δυνάμεων από την περιοχή και παύση του πολέμου σε όλα τα μέτωπα. μεταξύ άλλων και κατά της Ισλαμικής Αντίστασης στον Λίβανο.
Το γραφείο του πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου, σε ανακοίνωσή του διακηρύσσει τη συμφωνία του Ισραήλ με τις προσπάθειες των ΗΠΑ και την αποδοχή της συμφωνίας, δηλώνει ωστόσο ότι το Λίβανο δεν περιλαμβάνεται σε συμφωνία.
Σε δηλώσεις για τη συμφωνία προέβη και ο πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ Τζόε Κεντ μέσω βίντεο που κοινοποίησε στο Χ. «Είναι απαραίτητο να διασφαλίσουμε ότι οι Ισραηλινοί δεν θα σαμποτάρουν την κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων ή τελικά τη διαρκή ειρήνη που προσπαθούμε να επιτύχουμε με τους Ιρανούς», είπε ενώ επέμεινε ότι «για να διασφαλίσουμε ότι μπορούμε να συγκρατήσουμε τους Ισραηλινούς, πρέπει να αρχίσουμε να αφαιρούμε εφόδια της στρατιωτικής υποστήριξης που τους δίνουμε».
«Είμαστε στο κατώφλι του να μπορέσουμε να ανοίξουμε ξανά τα Στενά του Ορμούζ, για να αρχίσουμε να επαναφέρουμε τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό και το εμπόριο. Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι οι Ισραηλινοί να κάνουν ό,τι έκαναν σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις και να στοχεύσουν διαπραγματευτές ή να κάνουν μια σειρά χτυπημάτων που κλιμακώνουν τη σύγκρουση», κατέληξε.
Οι Ουκρανοί μαθητές «παρενοχλούν» τους αξιωματικούς του στρατού στο δρόμο, παραπονέθηκε η εκπρόσωπος του ουκρανικού στρατού Όλγα Ρεσετίλοβα, σε πρόσφατη συνέντευξή της, αναδεικνύοντας έτσι μια πλευρά της καθημερινότητας του ουκρανικού λαού που δεν συζητιέται ευρέως.
Μιλώντας στο NV Radio η κα Ρεσετίλοβα, παραδέχτηκε ότι όλο και περισσότεροι έφηβοι προπηλακίζουν στρατευμένους αξιωματικούς, όποτε τους συναντήσουν, θεωρώντας υπεύθυνη γι’ αυτό, τη Ρωσία. Κατά τη γνώμη της, αιτία αυτής της συμπεριφοράς είναι τα viral βίντεο που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο με τους αξιωματικούς να προσπαθούν να στρατολογήσουν με το ζόρι υποψήφιους νεοσύλλεκτους από τις ουκρανικές πόλεις, ωστόσο αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η αφήγηση έχει βρει «γόνιμο έδαφος», όπως είπε.
Χτίζοντας μια πιο ολοκληρωμένη εταιρική σχέση για μια μεταβαλλόμενη Ασία
Από τον Ladislav Zemánek, μη μόνιμο ερευνητή στο Ινστιτούτο China-CEE και εμπειρογνώμονα της Λέσχης Συζήτησης Valdai
Όταν η Κίνα και το Βιετνάμ συναντήθηκαν στις 16 Μαρτίου στο Ανόι για τον πρώτο στρατηγικό διάλογο «3+3», σηματοδότησαν την έναρξη ενός νέου είδους συντονισμού – που υπερβαίνει τα συνηθισμένα.
Δεν είναι η συνηθισμένη συνάντηση ασφαλείας
Οι περισσότερες χώρες στις διμερείς συναντήσεις ακολουθούν τη δοκιμασμένη μορφή «2+2», φέρνοντας σε επαφή αξιωματούχους εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Αλλά η Κίνα και το Βιετνάμ πρόσθεσαν έναν τρίτο πυλώνα: τη δημόσια ασφάλεια. Αυτό μπορεί να ακούγεται τεχνικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι μεγάλη υπόθεση. Σημαίνει ότι η συζήτηση καλύπτει πλέον τα πάντα, από το στρατιωτικό συντονισμό έως την αστυνόμευση, την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και την εσωτερική σταθερότητα – το πλήρες φάσμα αυτού που και οι δύο κυβερνήσεις θεωρούν «ασφάλεια» στο σημερινό κόσμο.
Καταγγέλλει ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάντερ Βούτσιτς
Μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών, ικανή να αποφέρει καταστροφικές συνέπειες, ανακοίνωσε η σερβική κυβέρνηση ότι ανακάλυψε να έχουν τοποθετηθεί κοντά σε βασικό αγωγό φυσικού αερίου που μεταφέρει ρωσική ενέργεια στην Ουγγαρία.
Την ανακοίνωση έκανε ο ίδιος ο πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς, προσθέτοντας ότι ενημέρωσε τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν για το θέμα. Συγκεκριμένα, μιλώντας σε δημοσιογράφους την Κυριακή, ο Βούτσιτς είπε ότι «δύο μεγάλα πακέτα εκρηκτικών» βρέθηκαν στον δήμο Kanjiza, που απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα από τα ουγγρικά σύνορα.
Η πόλη βρίσκεται κοντά στον αγωγό φυσικού αερίου Balkan Stream – την περιφερειακή επέκταση του αγωγού TurkStream- που διασχίζει την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Σερβία, την Ουγγαρία και επί του παρόντος καταλήγει στα σύνορα της Σλοβακίας.
Η πρώτη δράση της Πρωτοβουλίας για το κλείσιμο της βάσης, που έχει ήδη προχωρήσει
Σε μάζεμα υπογραφών κάτω από κείμενο που ζητάει το Κλείσιμο της Βάσης της Σούδας και στηρίζει τις δράσης που έχουν προγραμματιστεί, έχει ήδη προχωρήσει η Πρωτοβουλία για τη Σούδα. Το κείμενο συνοδεύεται με τα ονόματα των πρώτων 100 που έχουν ήδη υπογράψει. Ο σύνδεσμος για να προσθέσει την υπογραφή του όποιος το επιθυμεί είναι
Δελτίο τύπου της Πρωτοβουλίας για το Κλείσιμο της Βάσης της Σούδας
Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026 συνέντευξη Τύπου της Πρωτοβουλίας για το κλείσιμο της Βάσης της Σούδας, με τη συμμετοχή των Νίκου Γαλάνη, Νάντιας Βαλαβάνη, Γιώργου Μεράντζα, Κωνσταντίνας Καρτσιώτη και Γιάννη Ραχιώτη.
Τη συνέντευξη άνοιξε ο Νίκος Γαλάνης, ο οποίος τόνισε ότι η Πρωτοβουλία αποτελεί μια ανοιχτή, πανελλαδική προσπάθεια που δεν περιορίζεται σε ένα στενό οργανωτικό πλαίσιο, αλλά επιδιώκει να εκφράσει ένα ευρύ, πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα. Όπως ανέφερε, πρόκειται για ένα αντιπολεμικό ρεύμα που αντιτίθεται στην εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις μέσω της λειτουργίας της Βάσης της Σούδας. Υπογράμμισε ότι, παρά τη διαφωνία της πλειοψηφίας της κοινωνίας με τον πόλεμο, αυτή παραμένει σε μεγάλο βαθμό «σιωπηλή», γεγονός που καθιστά αναγκαία την οργάνωση και την έκφρασή της μέσα από συλλογικές δράσεις.
Ένα σοβαρό έγκλημα έχει διαπραχθεί. Ο αρχηγός ενός ανεξάρτητου κράτους συνελήφθη παράνομα και φυλακίστηκε από ξένες υπηρεσίες πληροφοριών.
Αυτό που συνέβη στις 3 Ιανουαρίου 2026 στην κυρίαρχη Βενεζουέλα, είναι ένας ακόμη κρίκος στη μακριά και αιματηρή αλυσίδα των εγκλημάτων των ΗΠΑ, που ωθούν τον πλανήτη όλο και πιο κοντά στην άβυσσο του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ είναι μια ξεδιάντροπη πρόκληση για ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα και μπορεί να ανατραπεί μόνο με τις κοινές προσπάθειες όλων των χωρών.
Γι’ αυτό καλούμε τους διεθνείς οργανισμούς να αξιολογήσουν τις παράνομες ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών, που παραβιάζουν ανοιχτά τους κανόνες της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και να εκφράσουν την υποστήριξή τους στο αίτημά μας για άμεση απελευθέρωση του Προέδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Σίλια Φλόρες.
Τους καλούμε να καταδικάσουν τις ενέργειες των ΗΠΑ και, μέσω των εκπροσώπων τους, να απευθύνουν έκκληση στα εθνικά, περιφερειακά και διεθνή κοινοβούλια ώστε να κηρύξουν τις ενέργειες των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας επιθετικές και αντίθετες με το Διεθνές Δίκαιο.
L. BaranovaΠρόεδροςΣυντονιστικού Συμβουλίου του κινήματος “Russky Lad”
«Στο όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Φιλεύσπλαχνου
Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και προς όλους εκείνους που, εν μέσω μιας πλημμύρας στρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγήσεων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και να φιλοδοξούν για μια καλύτερη ζωή:
Το Ιράν — με αυτό ακριβώς το όνομα, το χαρακτήρα και την ταυτότητα — είναι ένας από τους παλαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά πλεονεκτήματά του σε διάφορες εποχές, το Ιράν δεν έχει επιλέξει ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, το δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, του αποικιοκρατισμού ή της κυριαρχίας.
Ακόμη και αφού υπέστη κατοχή, εισβολή και συνεχή πίεση από παγκόσμιες δυνάμεις —και παρά το γεγονός ότι διαθέτει στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών γειτόνων του— το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο. Ωστόσο, έχει αποκρούσει με αποφασιστικότητα και γενναιότητα όσους του έχουν επιτεθεί.
Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμη και απέναντι σε επαναλαμβανόμενες ξένες επεμβάσεις και πιέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της περήφανης ιστορίας του, οι Ιρανοί έχουν διαχρονικά κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των κυβερνήσεων και των λαών που αυτές κυβερνούν.
Πρόκειται για μια βαθιά ριζωμένη αρχή στην ιρανική κουλτούρα και τη συλλογική συνείδηση, όχι για μια προσωρινή πολιτική στάση.
Για το λόγο αυτό, η παρουσίαση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα γεγονότα που παρατηρούνται στη σημερινή εποχή. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν των πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών, της ανάγκης να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η άσκηση πίεσης, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να στηριχθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν δεν υπάρχει απειλή, αυτή επινοείται.
Μέσα στο ίδιο αυτό πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο αριθμό των δυνάμεών τους, των βάσεων τους και των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων γύρω από το Ιράν, μια χώρα που τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο.
Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που ξεκίνησαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις έχουν δείξει πόσο απειλητική είναι πραγματικά μια τέτοια στρατιωτική παρουσία. Φυσικά, καμία χώρα που αντιμετωπίζει τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτηθεί από την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων. Αυτό που έχει κάνει —και συνεχίζει να κάνει— το Ιράν είναι μια μετρημένη αντίδραση που βασίζεται στη νόμιμη αυτοάμυνα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί έναρξη πολέμου ή επιθετικότητα.
Οι σχέσεις μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν εξ αρχής εχθρικές, και οι πρώτες επαφές μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν χαρακτηρίζονταν από εχθρότητα ή ένταση. Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το πραξικόπημα του 1953, μια παράνομη αμερικανική επέμβαση με στόχο να αποτρέψει την εθνικοποίηση των πόρων του Ιράν. Το πραξικόπημα αυτό διέκοψε τη δημοκρατική διαδικασία στο Ιράν, επανέφερε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία στους Ιρανούς απέναντι στις πολιτικές των ΗΠΑ.
Αυτή η δυσπιστία εντάθηκε περαιτέρω με την υποστήριξη των ΗΠΑ προς το καθεστώς του Σάχη, τη στήριξή τους στο Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του επιβεβλημένου πολέμου της δεκαετίας του 1980 (σ.σ. 1980-1988), την επιβολή των μακροβιότερων και πιο εκτεταμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επιθετικότητα —δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων (σ.σ. 2025-2026) — εναντίον του Ιράν.
Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις δεν κατάφεραν να αποδυναμώσουν το Ιράν. Αντίθετα, η χώρα έχει γίνει ισχυρότερη σε πολλούς τομείς: τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί — από περίπου 30% πριν από την Ισλαμική Επανάσταση σε πάνω από 90% σήμερα· η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επεκταθεί δραματικά· έχουν επιτευχθεί σημαντικές πρόοδοι στη σύγχρονη τεχνολογία· οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης έχουν βελτιωθεί· και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτες με το παρελθόν.
Αυτές είναι μετρήσιμες, παρατηρήσιμες πραγματικότητες που στέκονται ανεξάρτητες από κατασκευασμένες αφηγήσεις.
Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επιθετικότητας στη ζωή του ανθεκτικού ιρανικού λαού. Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις επηρεάζουν βαθιά τη ζωή, τη στάση και τις προοπτικές των ανθρώπων. Αυτό αντανακλά μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε ζωές, σε σπίτια, σε πόλεις και στο ίδιο το μέλλον, οι άνθρωποι δεν θα παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι στους υπεύθυνους.
Αυτό θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποια ακριβώς συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετεί πραγματικά αυτός ο πόλεμος; Υπήρχε κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά;
Η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων για τη θεραπεία του καρκίνου ή η καυχησιολογία για το βομβαρδισμό μιας χώρας μέχρι να τη φέρουν «πίσω στη λίθινη εποχή» εξυπηρετούν κάποιο άλλο σκοπό εκτός από την περαιτέρω υποβάθμιση της παγκόσμιας εικόνας των Ηνωμένων Πολιτειών;
Το Ιράν επιδίωξε διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και εκπλήρωσε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση να αποσυρθεί από τη συμφωνία αυτή, να οδηγήσει την κατάσταση σε κλιμάκωση και να προβεί σε δύο επιθετικές ενέργειες εν μέσω των διαπραγματεύσεων, ήταν καταστροφικές επιλογές της αμερικανικής κυβέρνησης, επιλογές που εξυπηρετούσαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.
Η επίθεση στις ζωτικές υποδομές του Ιράν —συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων— στοχεύει άμεσα τον ιρανικό λαό. Πέρα από το ότι συνιστούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν.
Προκαλούν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, σπέρνοντας σπόρους δυσαρέσκειας που θα διαρκέσουν για χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί επίδειξη δύναμης· είναι ένδειξη στρατηγικής σύγχυσης και αδυναμίας επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης.
Δεν ισχύει επίσης ότι οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί σε αυτή την επιθετική ενέργεια ως εκπρόσωποι του Ισραήλ, υπό την επιρροή και τον έλεγχο αυτού του καθεστώτος; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων;
Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ στοχεύει τώρα να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τον τελευταίο Αμερικανό στρατιώτη και το τελευταίο δολάριο των Αμερικανών φορολογουμένων — μεταθέτοντας το βάρος των παραληρήματων του στο Ιράν, στην περιοχή και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδιώκοντας παράνομα συμφέροντα;
Είναι το «America First» πραγματικά μεταξύ των προτεραιοτήτων της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης;
Σας καλώ να κοιτάξετε πέρα από τον μηχανισμό της παραπληροφόρησης —που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιθετικότητας— και να μιλήσετε αντίθετα με όσους έχουν επισκεφθεί το Ιράν.
Παρατηρήστε τους πολλούς καταξιωμένους Ιρανούς μετανάστες —που σπούδασαν στο Ιράν— οι οποίοι σήμερα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο έγκριτα πανεπιστήμια του κόσμου ή συμβάλλουν στις πιο προηγμένες εταιρείες τεχνολογίας της Δύσης. Ταιριάζουν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λένε για το Ιράν και το λαό του;
Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η συνέχιση της πορείας της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ αντιπαράθεσης και συνεργασίας είναι τόσο πραγματική όσο και σημαντική· το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της χιλιετούς περήφανης ιστορίας του, το Ιράν έχει επιβιώσει από πολλούς επιτιθέμενους. Το μόνο που απομένει από αυτούς είναι τα σπιλωμένα ονόματά τους στην ιστορία, ενώ το Ιράν παραμένει ανθεκτικό, αξιοπρεπές και περήφανο.»
