Προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν
«Στο όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Φιλεύσπλαχνου
Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και προς όλους εκείνους που, εν μέσω μιας πλημμύρας στρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγήσεων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και να φιλοδοξούν για μια καλύτερη ζωή:
Το Ιράν — με αυτό ακριβώς το όνομα, το χαρακτήρα και την ταυτότητα — είναι ένας από τους παλαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά πλεονεκτήματά του σε διάφορες εποχές, το Ιράν δεν έχει επιλέξει ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, το δρόμο της επιθετικότητας, της επέκτασης, του αποικιοκρατισμού ή της κυριαρχίας.
Ακόμη και αφού υπέστη κατοχή, εισβολή και συνεχή πίεση από παγκόσμιες δυνάμεις —και παρά το γεγονός ότι διαθέτει στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών γειτόνων του— το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο. Ωστόσο, έχει αποκρούσει με αποφασιστικότητα και γενναιότητα όσους του έχουν επιτεθεί.
Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμη και απέναντι σε επαναλαμβανόμενες ξένες επεμβάσεις και πιέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της περήφανης ιστορίας του, οι Ιρανοί έχουν διαχρονικά κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των κυβερνήσεων και των λαών που αυτές κυβερνούν.
Πρόκειται για μια βαθιά ριζωμένη αρχή στην ιρανική κουλτούρα και τη συλλογική συνείδηση, όχι για μια προσωρινή πολιτική στάση.
Για το λόγο αυτό, η παρουσίαση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα γεγονότα που παρατηρούνται στη σημερινή εποχή. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν των πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών, της ανάγκης να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η άσκηση πίεσης, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να στηριχθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν δεν υπάρχει απειλή, αυτή επινοείται.
Μέσα στο ίδιο αυτό πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο αριθμό των δυνάμεών τους, των βάσεων τους και των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων γύρω από το Ιράν, μια χώρα που τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο.
Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που ξεκίνησαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις έχουν δείξει πόσο απειλητική είναι πραγματικά μια τέτοια στρατιωτική παρουσία. Φυσικά, καμία χώρα που αντιμετωπίζει τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτηθεί από την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων. Αυτό που έχει κάνει —και συνεχίζει να κάνει— το Ιράν είναι μια μετρημένη αντίδραση που βασίζεται στη νόμιμη αυτοάμυνα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί έναρξη πολέμου ή επιθετικότητα.
Οι σχέσεις μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν εξ αρχής εχθρικές, και οι πρώτες επαφές μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν χαρακτηρίζονταν από εχθρότητα ή ένταση. Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το πραξικόπημα του 1953, μια παράνομη αμερικανική επέμβαση με στόχο να αποτρέψει την εθνικοποίηση των πόρων του Ιράν. Το πραξικόπημα αυτό διέκοψε τη δημοκρατική διαδικασία στο Ιράν, επανέφερε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία στους Ιρανούς απέναντι στις πολιτικές των ΗΠΑ.
Αυτή η δυσπιστία εντάθηκε περαιτέρω με την υποστήριξη των ΗΠΑ προς το καθεστώς του Σάχη, τη στήριξή τους στο Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του επιβεβλημένου πολέμου της δεκαετίας του 1980 (σ.σ. 1980-1988), την επιβολή των μακροβιότερων και πιο εκτεταμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επιθετικότητα —δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων (σ.σ. 2025-2026) — εναντίον του Ιράν.
Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις δεν κατάφεραν να αποδυναμώσουν το Ιράν. Αντίθετα, η χώρα έχει γίνει ισχυρότερη σε πολλούς τομείς: τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί — από περίπου 30% πριν από την Ισλαμική Επανάσταση σε πάνω από 90% σήμερα· η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επεκταθεί δραματικά· έχουν επιτευχθεί σημαντικές πρόοδοι στη σύγχρονη τεχνολογία· οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης έχουν βελτιωθεί· και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτες με το παρελθόν.
Αυτές είναι μετρήσιμες, παρατηρήσιμες πραγματικότητες που στέκονται ανεξάρτητες από κατασκευασμένες αφηγήσεις.
Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επιθετικότητας στη ζωή του ανθεκτικού ιρανικού λαού. Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις επηρεάζουν βαθιά τη ζωή, τη στάση και τις προοπτικές των ανθρώπων. Αυτό αντανακλά μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε ζωές, σε σπίτια, σε πόλεις και στο ίδιο το μέλλον, οι άνθρωποι δεν θα παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι στους υπεύθυνους.
Αυτό θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποια ακριβώς συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετεί πραγματικά αυτός ο πόλεμος; Υπήρχε κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά;
Η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων για τη θεραπεία του καρκίνου ή η καυχησιολογία για το βομβαρδισμό μιας χώρας μέχρι να τη φέρουν «πίσω στη λίθινη εποχή» εξυπηρετούν κάποιο άλλο σκοπό εκτός από την περαιτέρω υποβάθμιση της παγκόσμιας εικόνας των Ηνωμένων Πολιτειών;
Το Ιράν επιδίωξε διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και εκπλήρωσε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση να αποσυρθεί από τη συμφωνία αυτή, να οδηγήσει την κατάσταση σε κλιμάκωση και να προβεί σε δύο επιθετικές ενέργειες εν μέσω των διαπραγματεύσεων, ήταν καταστροφικές επιλογές της αμερικανικής κυβέρνησης, επιλογές που εξυπηρετούσαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.
Η επίθεση στις ζωτικές υποδομές του Ιράν —συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων— στοχεύει άμεσα τον ιρανικό λαό. Πέρα από το ότι συνιστούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν.
Προκαλούν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, σπέρνοντας σπόρους δυσαρέσκειας που θα διαρκέσουν για χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί επίδειξη δύναμης· είναι ένδειξη στρατηγικής σύγχυσης και αδυναμίας επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης.
Δεν ισχύει επίσης ότι οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί σε αυτή την επιθετική ενέργεια ως εκπρόσωποι του Ισραήλ, υπό την επιρροή και τον έλεγχο αυτού του καθεστώτος; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων;
Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ στοχεύει τώρα να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τον τελευταίο Αμερικανό στρατιώτη και το τελευταίο δολάριο των Αμερικανών φορολογουμένων — μεταθέτοντας το βάρος των παραληρήματων του στο Ιράν, στην περιοχή και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδιώκοντας παράνομα συμφέροντα;
Είναι το «America First» πραγματικά μεταξύ των προτεραιοτήτων της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης;
Σας καλώ να κοιτάξετε πέρα από τον μηχανισμό της παραπληροφόρησης —που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιθετικότητας— και να μιλήσετε αντίθετα με όσους έχουν επισκεφθεί το Ιράν.
Παρατηρήστε τους πολλούς καταξιωμένους Ιρανούς μετανάστες —που σπούδασαν στο Ιράν— οι οποίοι σήμερα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο έγκριτα πανεπιστήμια του κόσμου ή συμβάλλουν στις πιο προηγμένες εταιρείες τεχνολογίας της Δύσης. Ταιριάζουν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λένε για το Ιράν και το λαό του;
Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η συνέχιση της πορείας της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ αντιπαράθεσης και συνεργασίας είναι τόσο πραγματική όσο και σημαντική· το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της χιλιετούς περήφανης ιστορίας του, το Ιράν έχει επιβιώσει από πολλούς επιτιθέμενους. Το μόνο που απομένει από αυτούς είναι τα σπιλωμένα ονόματά τους στην ιστορία, ενώ το Ιράν παραμένει ανθεκτικό, αξιοπρεπές και περήφανο.»